February 11, 2014

Με αφορμή την γιορτή του Πολιούχου Αγίου της πόλης των Αχαρνών, Βλασίου, αναδημοσιεύουμε το άρθρο του Γιώργου Φυτά από το υπό έκδοση βιβλίο του «Ξεχασμένες Ιστορίες Καθημερινών Υπερηρώων». Λίγοι γνωρίζουν την «πτώση» του Ιερού Ναού, το πώς χτίστηκε στην Κεντρική Πλατεία, αλλά και πρώτη φορά θα αντιληφθείτε πως τον Πολιούχο Άγιο Βλάση ίσως τελικά να μην τον τιμήσαμε τόσο πολύ οι Μενιδιάτες, αφού ελάχιστοι έδωσαν το όνομά του στους γιους τους!!!

«Είναι γνωστό πως στο τέλος του προπερασμένου αιώνα, πέριξ της σημερινής πλατείας, στο κέντρο του Μενιδίου, υπήρχαν συσσωρευμένες μεγάλες μοναστηριακές ιδιοκτησίες κυρίως της Μονής Κλειστών και της Μονής Αγίας Τριάδας των δύο δηλαδή μεγάλων, πάμπλουτων, ιστορικών και αγαπημένων στους Μενιδιάτες Μοναστηριών της Πάρνηθας. Οι ιδιοκτησίες αυτές εκτός από την σημερινή πλατεία εκτείνονταν στην λεγομένη σήμερα ημιπλατεία Αγίου Νικολάου, στον Κάραβο, στην Αγία Παρασκευή, στο Αλήμπεη και σε άλλα σημεία του κεντρικού Μενιδίου.

Το 1866 η Μονή Κλειστών, πουλάει στο εκκλησιαστικό συμβούλιο του Παλαιού Αγίου Βλασίου ένα μεγάλο οικόπεδο για να κτιστεί σε αυτό ο νέος Άγιος Βλάσιος ‘ ένα όνομα τόσο αγαπητό στους τότε Μενιδιάτες ώστε ούτε ένα μωρό δεν βαπτίστηκε με αυτό το όνομα … Τα εγκαίνια του νέου Αγίου Βλασίου, έγιναν πανηγυρικά από τον Μητροπολίτη Αθηνών Προκόπιο Οικονομίδη, προσωπικό φίλο του θεολόγου και παρολίγον Ολυμπιονίκη Γ. Δαμάσκου.

Βεβαίως, για να κτιστεί ο νέος ναός χρειάστηκε πρώτα να γκρεμιστεί(!) η προϋπάρχουσα πολύ παλιά ιστορική εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης με τα παρακείμενα κελιά, υποστατικά, λιοτρίβια, πατητήρια, αποθήκες, και όλα αυτά που απάρτιζαν το μετόχι της Μονής Κλειστών (έτσι έγινε και αργότερα από μερικούς διεστραμμένους εγκέφαλους, με τον παλαιό και ιστορικό επίσης, Άγιο Βλάσιο, του οποίου τα τελευταία μάτια τα εξόρυξαν οι συμπατριώτες μας στις πρόσφατες δεκαετίες).

Μέχρι τώρα, πιστεύαμε πως η οικοδόμηση του νέου Αγίου Βλασίου κράτησε 35 χρόνια λόγω οικονομικών δυσχερειών ‘ για τους ερευνητές, αυτό ήταν απορίας άξιον, αφού, σε πολλά, μικρότερα από το Μενίδι χωριά της Αττικής ( Κορωπί, Βίλλια κλπ) η ανέγερση των νέων, μετεπαναστατικών, μεγάλων και δυσανάλογων ασφαλώς ( νεοπλουτισμό θα το λέγαμε σήμερα και όχι λατρεία) με το μέγεθος των χωριών ναών, είχε ολοκληρωθεί πολύ πριν από τον νέο Άγιο Βλάσιο.

Ώσπου, η προσωπική έρευνα του γράφοντος, ανακάλυψε σε μια εφημερίδα του 1889 μια μικρή, αλλά κραυγάζουσα πρωτοσέλιδη είδηση συγκλονιστική ως προς την ιστορία αλλά και την αμνησία της εποχής. Η συλλογική λήθη είχε καταχωνιάσει το γεγονός, όπως άλλωστε είχε συμβεί με πάρα πολλά γεγονότα του παρελθόντος, που κανείς δεν ήθελε να θυμάται. . . ).

Για να μην μακρυγορούμε αναγνώστη, αποκαλύπτουμε σήμερα, ότι το 1889, 11 χρόνια πριν τη γνωστή χρονολογία του καθαγιασμού του, ο πρώτος νεόδμητος τότε Άγιος Βλάσιος αιφνιδίως κατέρρευσε, μέσα σε εκκωφαντικό θόρυβο, σκόνες ,ερείπια, κλπ, δίνοντας τροφή στις δοξασίες, προλήψεις, δεισιδαιμονίες, γρουσουζιές, κατάρες, και υποτιθέμενες θεϊκές εκδικήσεις των ηλικιωμένων κυρίως συμπατριωτών του τότε, λίγο πριν τοποθετηθεί ο τρούλος. ( Οι δοξασίες και δεισιδαιμονίες αφορούσαν, τόσο το γκρέμισμα της Παλαιάς Αγίας Αικατερίνης , όσο και το στοίχειωμα των χωμάτων της πλατείας από την εκτέλεση του Ιερωμένου πράκτορα των Τούρκων - χτίσιμο του παπά. . . - το 1821, όσο επίσης, και τη συγκλονιστική σφαγή των Βουρδουμπάδων κατά την περίοδο της μεσοβασιλείας, έξω από τη παλαιά εκκλησία του Αγίου Βλασίου - εκεί δηλαδή ακριβώς που σήμερα βρίσκεται το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Αχαρνών - με απόφαση μάλιστα, του τότε δημοτικού συμβουλίου !!!)

Παραθέτουμε ολόκληρο το άρθρο:

Η ΠΤΩΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ

« Εις Μενίδιον, πρωτεύουσαν του Δήμου Αχαρνών, η κοινότης ωκοδόμει ένα ναόν εις τιμήν του αγίου Βλασίου, και την εργασίαν είχεν αναλάβη ο εργολάβος κ. Μοσχονάς. Προ τίνων ημερών, επειδή η οικοδομή είχε φτάσει μέχρι του θόλου ( τρούλου) ο δε θόλος έμελλε να παραχωρηθεί εις άλλον εργολάβον, η κοινότης παρέλαβε από του κ. Μοσχονά τα εκτελεσθέντα έργα και τον επλήρωσε. Δεν είχον όμως παρέλθει εικοσιτέσσαρες ώραι, και ο ναός καταρρέον μετά κρότου, μεταβάλλεται εις σωρόν ερειπίων, συμπαρασύρων και μιαν πλευράν της δημοτικής σχολής και των γύρω κτισμάτων . . . φαντασθείτε την λίπην και την αγανάκτησιν των δυστυχών Μενιδιατών, οίτινες πεντάραν προς πεντάραν είχον συλλέξει μικρον κεφάλαιον δια να κτίσουν την εκκλησίαν των . . . Ευτυχώς δυστύχημα δεν συνέβει κανέν ( εννοεί θανατηφόρο) » !!!

Η ιστορική έρευνα, σήμερα, αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές. Κανένας Ιστορικός, Λαογράφος, ή Συγγραφέας, δεν πρέπει να είναι απόλυτος, διότι απλώς, αύριο, θα εκτεθεί ανεπανόρθωτα… Δυστυχώς αναγνώστη η αλήθεια, μερικές φορές εξοργίζει και πονάει και πειράζει και ενοχλεί και αλλάζει τα πιστευόμενα, αλλά δεν παύει να μένει αλήθεια.

Τα ντοκουμέντα θα βγουν όλα στο φως.

Γιατί το φως δε ενοχλεί κανέναν.

Το σκότος ενοχλεί …

*Από το υπό έκδοση βιβλίο του Γιώργου Φυτά: ΜΕΝΙΔΙ: «Ξεχασμένες Ιστορίες Καθημερινών Υπερηρώων»

Σχόλια

συγχαρητηρια στους εμπνευστες της προσκλησης του Δημου Αχαρνων για τον εορτασμό του πολιούχου που και γνωριζαν και μετέφεραν το ιστορικό γεγονός.

Το ιστορικό γεγονός που αναφέραμε είναι αναδημοσίευση του άρθρου του κ. Γιώργου Φυτά στην έντυπη εφημερίδα ΑΧΑΡΝΟΡΑΜΑ και όχι αναδημοσίευση της πρόσκλησης του Δήμου.

Προσθήκη νέου σχολίου

Advertisement

Newsletter  

 

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Διευθυνση: Παπαδημητρίου 1, κεντρική πλατεία Αχαρνών

ΤΚ: 13671

Τηλ. επικοινωνίας - FAX : 2102400955

Email: acharnorama@gmail.com